Men #1 highschool crush

Ik denk dat iedereen wel een highschool crush heeft gehad. De eerste dag dat ik hem zag, en dat was op de eerste schooldag in de eerste klas, viel ik als een blok voor hem. Hij heeft me nooit echt de aandacht gegeven die ik wou, ik was niet het populaire hockey meisje van mijn klas, maar hé, wie zou hem dat kwalijk nemen? Ik was maar een irritant, wereldvreemd eersteklassertje en hij was die mooie, lange blonde drie-jaar-oudere god. Het ergste was, denk ik, dat hij altijd heel vriendelijk was, hij vroeg wel eens hoe het ging, maakte me nooit belachelijk, maar was tegelijkertijd ook zo ontzettend onbereikbaar. Toen hij van school afging verloor ik alle contact met hem, hij ging eerst en jaar reizen, vertelde mijn zus, en daarna zou hij ergens gaan studeren. Zij heeft nog een paar keer met hem gezoend, maar tegen die tijd vond ik het allang niet meer zo erg. Natuurlijk had ik liever gehad dat ík het meisje was geweest, maar ik was er overheen. Gone and forgotten.
Tot ik hem afgelopen week weer zag. Zomaar, uit het niets. Hij vroeg of ik die avond naar zijn ouders huis kwam voor een klein feestje, natuurlijk zei ik ja! Hij leidde me rond in dat gigantische gebouw en bleef me maar vertellen hoezeer ik was veranderd. Ja, dôh, ik ben nu 19, heb lenzen, draag hakken, ben student. Wat wil je? Maar toen we op zijn kamer aankwamen en ik door het raam keek, pakte hij me opeens vast. 'Ik ben zo blij dat je er bent', en zoende me vol op mijn mond. Ik viel bijna flauw. Het was net alsof ik weer een eersteklasser was, mét bril en giga eastpack. Ik denk dat ik kan zeggen dat het de beste zoen is die ik ooit heb gehad... Toen ik thuis kwam kreeg ik een smsje van hem, dat hij een leuke avond had gehad en dat hij me welterusten wenste. Sindsdien heb ik niets meer van hem gehoord. Zucht.