Men #3 Mr. Perfect Meeting.

Ik trap zo hard als ik kan op mijn gammele roze fiets. Berg op en wind tegen, ik had het niet beter kunnen treffen. Snel gooi ik mijn fiets tussen de andere schroten op het station en ren het perron op. Als ik de trap op ren klinkt het NS deuntje over het hele station. De trein van zeventien uur zeven heeft een vertraging van ongeveer vijf minuten. Mijn rode hoofd en gehijg zijn dus helemaal niet nodig gewest. Chagrijnig loop ik de laatste paar treden op en grijp kreunend naar mijn voeten. Nadat ik wekenlang niet meer op hakken heb gelopen draag ik ze vandaag weer. Het was de laatste schooldag voor de zesdeklassers en als afscheidscadeau is de gehele jaarlaag in nette kleren op school gekomen om op een groepsfoto te gaan.
Mijn blik dwaalt van de borden naar een man die in pak naast een koffertje staat, hij heeft een frons in zijn voorhoofd maar als hij mij ziet kijken ontspant zijn gezicht. Ongegeneerd staart hij mij enkele seconde aan en ik bid vurig dat mijn hoofd niet nog roder wordt, dan zijn de twee groene ogen al ergens anders op gefocust.
Verveeld speel ik met het koortje van mijn I pod, maar als ik vanuit mijn ooghoeken zijn kant op kijk vang ik zijn blik. Hij lacht, ik lach terug. Het is een leuk spelletje geworden om de tijd mee te doden en hij speelt mee. Als de trein eindelijk aan komt rijden blijkt het maar een derde te zijn van wat normaal de Intercity is, iedereen probeert zich erin te wurmen en tevergeefs sta ik in de rij bij de deur. Ik heb eigenlijk niet veel zin om een sardientje te spelen en om de rit te blijven staan op mijn pijnlijke voeten.
Ik draai me om en loop naar de andere kant van het perron waar de stoptrein staat te wachten. De man in pak staat nog steeds onder het bord en een oud vrouwtje hem vraagt of dit de stoptrein is, op dat moment loop ik net langs hen heen, graai een oortje uit mijn oor en begin tegen het vrouwtje te praten. Hij kijkt me geamuseerd toe als ik haar voor de derde keer uitleg dat dit wel zeker de stoptrein is, maar zegt niets. Ik stap de trein in en besluit het spelletje door te spelen. Als ik bij het raam zit gluurt hij even naar me vanuit zijn ooghoeken en begint dan te lachen. Hij drentelt wat rond op het perron en opeens staat hij voor het raam. Hij houdt zijn treinkaartje voor mijn neus; bestemming Schiphol. Ik haal mijn schouders op en kijk hem aan, dit spelletje wordt opeens wel erg interessant. Zijn mond beweegt, ik sta op en duw het raampje open. Inmiddels zijn alle ogen in de coupé op mij gericht. De mond van mijn overbuurvrouw zakt een klein beetje omlaag en ik grinnik.
‘Hoi!’ zeg ik en kijk hem in zijn ogen aan. Felgroen. Zo groen dat ze me even van mijn stuk brengen en dat ik niet hoor wat hij zegt.
‘Eh… wat?’ vraag ik schaapachtig, maar hij is de gene die zich verontschuldigd. In het Engels.
‘Yeah, because I don’t speak Dutch, you know…’ hij zei iets in het Duits, dat was het! Na een paar vragen over waar ik woon, waar ik heen ga en wat ik hier doe, lacht hij een scheef lachje. Ondeugend fonkelen zijn ogen en weer ben ik even van mijn à propos gebracht.
‘Let’s meet for lunch,’ dan kijk ik bedenkelijk, ik ken hem niet, ik weet niet wat hij doet. Is het wel verstandig om met hem af te spreken? Dit spelletje wordt wel erg serieus.
‘Maybe,’ antwoord ik en kijk hem plagend aan.
‘Maybe?’ hij klinkt verontwaardigd en ik moet weer lachen.
‘It depends…’ of je een goede kerel bent of niet, denk ik bij mezelf.
‘It depends… on the time right?’ en hij grijnst als een klein kind. Ik geef me over.
‘Yes, it depends on the time!’
Een halve minuut later zit ik weer op het bankje, het raampje dicht en de trein rijdt. De hele coupé staart me nog steeds aan, en het meisje tegenover me heeft haar mond nog steeds niet helemaal dicht. Ik grijp naar mijn telefoon en met een grijns van oor tot oor sms ik het nieuws door naar twee vriendinnen. Waarop ik tien minuten later op het perron van bestemming hysterisch krijsend aan de lijn ben met een van hen.

mei 2009

Book #3 De bezwering

De bezwering - Kelley Armstrong
Laat dit duidelijk zijn, ik heb een zwak voor boeken over het 'bovennatuurlijke'. Vampiers, hekserij, weerwolven, geesten; allemaal net zo geweldig! En dit boek, dit heeft alles! Nu ja, geen vampiers, maar dat geeft niets. Hoofdpersoon is wel een beetje jong, dus in bed door fantaseren over hoe het was geweest als ík Chloe Saunders was geweest gaat niet meer. In het begin moest ik wel wennen aan de schrijfstijl, korte zinnen, veel punten. Zelf ben ik meer van de lange volzinnen, maar na een tijdje zat ik zo in het verhaal dat ik er niet meer op lette. Ik moet zeggen, ben helemaal weg van 'de bezwering' (het is een trilogie, als je me érgens blij mee kan maken..!), het is niet het beste boek over tovenarij en geesten die ik ooit in handen heb gehad. Maar voor een middagje lezen is dit boek zeker geschikt.
Geen dikke vette tien, maar wel een aanrader als tussendoortje.

Men #2 introductieweekpapa

Volgens mij heeft iedere studentenstad wel een introductieweek; UIT, KEI, whatever? Een week lang lekker feesten en de stad leren kennen. In augustus 2009 had ik mijn introductieweek met twee hele leuke papa's. De ene was lang en donker, helemaal compleet gestoord. De ander was klein en donkerblond, ook gek maar íéts serieuzer. Nu gaat het om die kleine. Hij vond me leuk, dat weet ik zeker, het probleem was echter dat ik toen een vriendje had. Dus geen papa's voor mij. Een paar maanden geleden zag ik zijn naam weer staan in mijn telefoon, en besloot eens een keer een smsje te sturen. Van het een kwam het ander, voor ik het wist zaten wij op zijn bank te zoenen. Daarna zagen en spraken we elkaar niet meer, op een enkele sms na. Gisteren fietste ik naar de stad en kwam hem tegen. Hij zwaaide, scheve lach op zijn gezicht, een meisje naast hem. Zou hij een vriendinnetje hebben? Ik hoop het!

Men #1 highschool crush II

Dus, ik heb al mijn moed verzameld... en hem gesmst. Of hij zin had om langs te komen van het weekend. Duim voor me!

update: nog niets terug.

Book #2 De alchemist van Venetië

De alchemist van Venetië - Elle Newmark
Ik heb altijd een zwak gehad voor historische boeken met een mysterieus onderwerp. 'De alchemist van Venetië' is, wat dat betreft, perfect. Toen ik het boek voor het eerst in mijn handen had was ik nogal sceptisch, een soort Dan Brown maar dan in Venetië een paar jaar terug. Niets is minder waar, 'de alchemist van Venetië' beschrijft het leven in Venetië 15e eeuw van een straatschoffie die word ontdekt door de keukenmeester van de doge. Bofkont, zou je denken, ja, maar er is meer aan de hand. Een mystiek boek, dat volgens verhalen je het eeuwige leven kon schenken en goud mee kon maken. Dat boek veranderd het leven van de hoofdpersoon volledig. Het verhaal is een terugblik van de leerjongen.
Zeker een aanrader als je houdt van historische romans!

Men #1 highschool crush

Ik denk dat iedereen wel een highschool crush heeft gehad. De eerste dag dat ik hem zag, en dat was op de eerste schooldag in de eerste klas, viel ik als een blok voor hem. Hij heeft me nooit echt de aandacht gegeven die ik wou, ik was niet het populaire hockey meisje van mijn klas, maar hé, wie zou hem dat kwalijk nemen? Ik was maar een irritant, wereldvreemd eersteklassertje en hij was die mooie, lange blonde drie-jaar-oudere god. Het ergste was, denk ik, dat hij altijd heel vriendelijk was, hij vroeg wel eens hoe het ging, maakte me nooit belachelijk, maar was tegelijkertijd ook zo ontzettend onbereikbaar. Toen hij van school afging verloor ik alle contact met hem, hij ging eerst en jaar reizen, vertelde mijn zus, en daarna zou hij ergens gaan studeren. Zij heeft nog een paar keer met hem gezoend, maar tegen die tijd vond ik het allang niet meer zo erg. Natuurlijk had ik liever gehad dat ík het meisje was geweest, maar ik was er overheen. Gone and forgotten.
Tot ik hem afgelopen week weer zag. Zomaar, uit het niets. Hij vroeg of ik die avond naar zijn ouders huis kwam voor een klein feestje, natuurlijk zei ik ja! Hij leidde me rond in dat gigantische gebouw en bleef me maar vertellen hoezeer ik was veranderd. Ja, dôh, ik ben nu 19, heb lenzen, draag hakken, ben student. Wat wil je? Maar toen we op zijn kamer aankwamen en ik door het raam keek, pakte hij me opeens vast. 'Ik ben zo blij dat je er bent', en zoende me vol op mijn mond. Ik viel bijna flauw. Het was net alsof ik weer een eersteklasser was, mét bril en giga eastpack. Ik denk dat ik kan zeggen dat het de beste zoen is die ik ooit heb gehad... Toen ik thuis kwam kreeg ik een smsje van hem, dat hij een leuke avond had gehad en dat hij me welterusten wenste. Sindsdien heb ik niets meer van hem gehoord. Zucht.

Book #1 De eenzaamheid van de priemgetallen

De eenzaamheid van de priemgetallen - Paolo Giordano

Ik heb dit boek afgelopen zomervakantie in één adem uitgelezen, maar toen ik het boek zag liggen op de bank van een vriend, eenzaam en onaangeraakt, besloot ik het weer een keer te lezen.

Mensen vragen altijd of 'je het boek leuk vond', maar er is niets 'leuks' aan dit boek. Het is zielig, pijnlijk en ik krijg er een naar onderbuik gevoel van. De problemen van de hoofdpersonen zijn zo subtiel maar toch zo indringend aanwezig in het boek dat het je raakt als een mokerslag. Het schrijven, daarentegen, is zeker 'leuk'. Paolo Giordano heeft een gave om zo 'n dramatisch en zielig verhaal (als debuut roman!!) toch zo subtiel en heerlijk te schrijven dat ieder stukje verdriet en eenzaamheid de hoofdpersonen voelen zich in je vestigen.

Bravo aan Paolo Giordano.