De eenzaamheid van de priemgetallen - Paolo Giordano
Ik heb dit boek afgelopen zomervakantie in één adem uitgelezen, maar toen ik het boek zag liggen op de bank van een vriend, eenzaam en onaangeraakt, besloot ik het weer een keer te lezen.
Mensen vragen altijd of 'je het boek leuk vond', maar er is niets 'leuks' aan dit boek. Het is zielig, pijnlijk en ik krijg er een naar onderbuik gevoel van. De problemen van de hoofdpersonen zijn zo subtiel maar toch zo indringend aanwezig in het boek dat het je raakt als een mokerslag. Het schrijven, daarentegen, is zeker 'leuk'. Paolo Giordano heeft een gave om zo 'n dramatisch en zielig verhaal (als debuut roman!!) toch zo subtiel en heerlijk te schrijven dat ieder stukje verdriet en eenzaamheid de hoofdpersonen voelen zich in je vestigen.
Bravo aan Paolo Giordano.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten